Рекапітулація незалежности

24-го авґуста Україна припомянула собі 35 років незалежности. За тых 35 років собі перешла веце турбулентныма періодами, тот найгіршый прожывать якраз теперь, кедь уж пятым роком іде повноформатова война. Русины на Україні цілых 35 років незалежности іщі все лем чекають на демокрацію.

Ніт, метов того коментаря не є детайлно здокументовати цілых тых 35 років, одколи Україна выголосила свою незалежность. Але посмотьме ся холем на основны дії, котры вєдно із далшыма факторами суть причінов того, чом речіня о тім, же Русины на україньску демокрацію іщі лем чекають, є фактом.

Самособов, першым пунктом є фундаменталный подвод на жытелях Підкарпатя, де історічно все Русины творили майоріту. Значіть, референдум із 1-го децембра 1991-го року. Понад 92 процент голосуючіх было за незалежность Україны, понад 78 процент было за автономный статус.

Покля голосы, котры были за незалежность Україны Київ од жытелів Підкарпатя „богумило“ акцептовав, голосы, якы ясно вырішыли о автономнім статусі были „великодушно“ Києвом іґнорованы, і наконець шмарены до коша.

Цілый тот час уж вєдно із діями коло розпаду Союзу і выникнутьом незалежной Україны русиньскый рух на Підкарпатю домагав ся своїх народностных прав. Але намісто того пришов далшый молоток на Русинів.

7-го октобра 1996-го року быв приятый План кроків рішіня проблем Українців-Русинів, якый підписав втогдышній віцепремєр Україны Курас, і котрый нелем же не выповняв пожадавкы, котры Русины правом жадали уж од 1989-го року, він ішов проти Русинів як в часі найгіршой тоталіты, він ішов і проти Рамкового договору на охрану народностных меншын, котрый Україна підписала рік і пів скоріше – 1-го фебруара 1995-го року.

Нич із того, што о Русинах было за тоты рокы набрехано, не была правда.

У 2001-ім році, коли проходив затля єдиный перепис населіня на Україні од выголошіня свойой незалежности, Русины реално не дістали можливость ідентіфіковати ся в нім так, як то уж давно было реалностьов в іншых державах, де жыють.

Но а пак ту іщі маєме 7-ый марец 2007-го року, коли ся подарив холем частковый успіх. Закарпатьска областна рада втогды схвалила, же Русины суть окрема народность на теріторії Закарпатьской области Україны. Рада ся звернула писмом і до Києва, жебы тото вызнаня, із вшыткыма правами, котры меншыні належать, было прияте на цілодержавній уровни. Лемже ту уж, самособов, знова скінчіло вшытко без позітівной одозвы.

Ку тому можеме зараховати вшыткы тоты жадости адресованы владі, презідентови, премєрови, далшых потентатів собі спокійно доповньте самы, котры ішли од русиньскых орґанізацій із Підкарпатя, од Світового конґресу Русинів, а все із єдным резултатом. І то такым, же Русины доднесь не мають свої права.

Навспак, цілый час є проти них роблена русинофобна кампань, дакотры представителі руху были кріміналізованы, дакотры одышли до екзілу. Русины суть „выдумка“, „конштрукт“, „рука Москвы“, і так далше. Тадь то знаме.

Нич із того, што о Русинах было за тоты рокы набрехано, не была правда, і ниґда то нихто не доказав. А яка є правда? Проста.

Днесь і Русины воюють за Україну, хоць она ниґда не войовала за них. За їх права, за права своїх гражданів, котры суть іншой народности. Все войовала проти них. А то є із русиньского боку курта, але істинна рекапітулація 35-ох років незалежности.

Русины по 35-ох роках іщі все лем чекають на україньску демокрацію.

Статя была написана як коментарь „Вступне до контроли“ лемківского радія lem.fm. Жрідло фотоґрафії: Петро Медвідь/lem.fm.