«Слово» – 22-га неділя по Сошествії Святого Духа – неділя, 9.00 год.

Днешнє слово нам говорить о двох людях, котры ся находили як на небі, так і у вічности в розділных місцях.

Єдного, котрого імя не познаме, но котрого познали вшыткы тоты, котры были в його близкости. Быв то якыйсь богатый чоловік, котрый файно ся облікав, годовав каждый день при столах повных їдла зо своїма приятелями.

Не знав, што є біда, голод. Но не познав ани слово милосердя. Так переходив кажый день його жывота. Ани не подумав, же може быти іншак.

Другый чоловік, котрого імя його сучастникы ани не знали, переходили денно коло нього быв Лазарь. Быв то бідный чоловік, котрый каждый день перебывав у великый біді. Не мав, што дати до уст. Хотів ся насытити одробинками, котры падали зо стола богача. Но нихто му ани тото не дав. Окрем того мав і струпы, котры йому псы приходили лизати. Єдного дня тот Лазарь умер. Про місто то была далша старость. Бо знали, же даякый бідак, котрго мають поховати. Не знали ани його імя. В тихости його поховали.

Но Бог його познав. Ангелы його занесли до лона Авраама. Так называли місце радости і блажености. По днях повных болести, голоду і понижованя, высміваня од переходячіх. Така велика зміна. Но пришов час і на богача. Його богатый жывот быв перерваный смертьов.

Боже слово говорить: Умер і богач і поховали го. З того людьского то быв істо величавый похорон з моножеством народа, довгыма і красныма приговорами, якый то быв великый і славный чоловік, як вызначный жытель міста. Но Писмо лем говорить: поховали го. Бо про нього смерть была похованьом не лем тіла до землі, но і душы до мук вічной погывелі.

Тогды богач, теперь уж бідак, в тых муках увидів Лазаря в лоні Авраама і закликав: Отче Аврааме, розмилуй ся надо мнов. А што він просить? Просить, жебы Лазарь намачав палець у воді і пришов йому освіжыти язык, бо пережывать великы мукы і высушованя языка. Но чом праві язык? Бо тым языком высловльовав може высміваня, понижованя над Лазарьом, може тым языком высмівав і з Господа Бога, зневажав його, фіґльовав над вічностьов; тым языком каждый насычовав своє тіло. Но Авраам йому одповів, жебы ся здогадав, же він уж восприяв своє добро а Лазарь своє зло.

Теперь він перебывать в муках а Лазарь у вічній радости. А далше гвоорить Авраам, же меджі нима є обровска порпасть, через котру не мож перейти. Так тоды його просить най пошле Лазаря до дому свого отця, жебы свідчів як тот, котрого знали, жебы і они не пришли на місце мук. Но Авраам йому одповів, же мають Мойсея і пророків, най їх слухають. А кедь їх не слухають, тогды не увірять ани кебы дахто воскрес із мертвых.

Дороргы раділухачі, яке поучіня з днешього слова ро нас? Же земный жывот є куртый, ани богаство ани слава, але ани біднота не тырвають вічно, лем до моменту смерти. Же є вічна блаженость, але вічна погыбель в тяжкых і невысносных муках. Же гріх робить пропасть, котру не є видно на землі, бо ту єй мож легко переступити.

Перейти од гріха через покаяня ку Богу, но там уж то можне не є. Же ту на землі маме Боже слово, Євангеліє, котре зазнівать і днесь. Як ся ку ньому ставляме? Приїмаме його, слухаме, його, чітаме його. Або його іґноруєме, высміваме, маме за таке, яке предці не уж актуалне про модерного чоловіка.

Так нам днешнє слово припоманать, же ту на землі рішаме ся каждый день. А тото рішіня мать наслідок на цілу вічность. Слава Ісусу Хрісту!

В неділю, 1. новембра 2026 р., о 9.00 год. проґрам «Слово», котрый реалізує єромонах Маркіян, ЧСВВ. Повторіня 1. новембра 2026 р. о 12.00 год. і 2. новембра 2026 р. о 2.00 год. за русиньскым часом.