Ноты співанкы о правді

На посліднім засіданю Рады влады Словацькой републікы про народностны меншыны представителі того порадного орґану влады із боку окремых резортів аж трираз стримали ся голосованя, причім заголосовати не хотіли ани за то, же прияли якусь інформацію. Не было то першый раз, і думам, же ани послідній. Яка співанка пише ся тыма нотами?

Ці теперь, одколи фунґує Рада влады, ці скоріше, кедь іщі быв Выбор про народностны меншыны, стало ся і таке, же подакотры резорты, або і ціла часть того орґану за державу стримала ся голосованя, або голосовала проти, кедь ішло о якусь тему, котра якбач не была в згоді із візійов влады або конкретного міністерства.

На тім бы не было іщі нич чудне. Представителі меншын мають много раз іншый погляд на даяке діло, видять іншы рішіня як влада.

Проблемов є, же в посліднім часі штораз частіше можеме быти свідками, же аж на єдно ці двоособовы выняткы представителі державной справы un bloc стримують ся голосованя. На посліднім засіданю то дішло аж такой абсурдности, же не хотіли заголосовати ани за то, же взяли до відома інформацію о Словацькім народнім музею – Музею русиньской културы в Пряшові.

В данім узнесіню їх нихто не жадав о то, же мають высловити згоду із поглядом на тоту проблематіку такым, як то видме мы, членове Рады за Русинів. Своїм голосованьом мали лем потвердити, же то чули. Точка. А і кедь то чули, радше ся стримали.

Кедьже вшыткы матеріалы на засіданя все ідуть вшыткым членам Рады передом, жебы собі то мож было проштудовати, матеріалы діставають і міністерства. Кебы то мало быти так, же урядници, котры пак прийдуть за міністерства сидіти на засіданя, діставають од своїх шефів ноты, в чім і як мають голосовати, не вызерало бы то іншак. А правдоподобно то так і є.

Представителі державы тот раз не підпрорили ани дві справы, котры суть про меншыны важны.

І то можеме до якойсь міры акцептовати. Предсі урядник там не іде за себе, але за резорт. О тім, ці все мож слухати наряджіня, і ці бы при дакотрых вопросах не мало грати роль і сумліня урядника, бы мож было діскутовати. Але мусиме то брати так, же така є реалность.

Но в тім припаді мусиме задумати ся, із якой співанкы тоты ноты суть? Представителі державы тот раз не підпрорили ани дві справы, котры суть про меншыны важны. Тов першов є документ, якым бы меншыны хотіли мати ґарантовану реалну партіціпацію на выбераню директорів меншыновых – значіть своїх інштітуцій.

Будьме беневолентны ку владі, і кедь на то не є реалной причіны, і повіджме собі: Добрі, хотять предсі лем мати свою контролю над державныма інштітуціями. Мати можливость досадити собі там „своїх людей“.

Прінціп партіціпації в словацькій конштітуції бісідує штось інше, меджінародны договоры, котрых є Словацька републіка сіґнатарьом, так само выжадують штось інше, але влада має на то свій погляд. То нич, гейже?

А в чім было таке шкодливе про владу, жебы прияти узнесіня, в котрім были рекомендації, жебы в рамках штучного інтелекту, діґіталізації меншыновы языкы мали справедливу позіцію, в згоді із правныма приписами і інклузійов? Бо членове Рады за державу не підняли руку ани за тото.

І так знова вертаме ку вопросу, із якой співанкы суть ноты, котры діставають урядници перед засіданьом?

Покля суть то ноты од міністрів, пак вказують співанку о правді. Правді, же гейбы собі свої обовязкы односно меншын повниме, але так реално про нас они, ани їх пожадавкы не суть ничім важным. І то є смутна співанка.

Статя была написана як коментарь „Вступне до контроли“ лемківского радія lem.fm. Фото: Pixabay.com/armennano.